Podczas Finału w Gryfowie wystąpiła grupa fireshow „Skarabeusz” z Jeleniej Góry, wsparta przez teatr „Klinika Lalek” z Wolimierza. Wydarzenie spotkało się z dużym zainteresowaniem mieszkańców miasta. 15-minutowe przedstawienie o mrocznym charakterze połączyło w sobie energię ognia jeleniogórskiej grupy i niezwykle sugestywne lalki z Wolimierza.

Kilku członków stowarzyszenia brało również udział w zbiórce pieniędzy na leczenie dzieci. Nasze działania koordynowała Brygida Kirpluk – która od wielu lat wspiera fundację Jurka Owsiaka. Jak mówi Brygida: – Po raz pierwszy zbieraliśmy w Gryfowie, gdy nie było jeszcze sztabu. Dzięki pomocy Magdy Szereniuk ze Świeradowa robimy to co roku od tamtej pory. Tym razem na terenie miasta 10 wolontariuszom udało się uzbierać ponad 2200 zł.

Ponadto na terenie miasta uzbierano jeszcze około 13 500 zł. Pieniądze te trafiły na konto orkiestry z gryfowskiego sztabu w M-GOK`u.

[View with PicLens]

12►

Otwarcie ekspozycji miało miejsce 21 listopada o godzinie 17:00. Pomimo strasznej aury wernisaż odwiedziło ponad 70 osób. Zdarzenie spotkało się z ogromnym zainteresowaniem młodzieży, która stanowiła przeważającą część widowni. Pojawili się również włodarze Gryfowa – Olgierd Poniźnik, oraz sekretarz Jerzy Andrzejczak, jaki i lokalni artyści – Andrzej Lesław Turek i Ilona Cichoń.
Wystawę otworzył prezes stowarzyszenia Awantura w osobie niżej podpisanego. Po przywitaniu gości głos zabrał pierwszy z autorów fotografii – Michał Jurewicz. Jak mówił: – W szkatułce fotografii sportowej znalazłem sobie przytulną przegródkę, jaką jest fotografia rowerowa.
Jak się okazuje, wąska specjalizacja opłaciła się. Zdjęcia Michała zdobyły prestiżowe wyróżnienia magazynu rowerowego Bike Action, w postaci Zdjęcia Roku 2006, oraz drugiego miejsca w tym samym konkursie rok później. Autor, prac został również wyróżniony w portalach internetowych NSMB.com i MTBS.cz.
Następnie, pod nieobecność drugiego z autorów, głos zabrał burmistrz Olgierd Poniźnik. Podziękował on organizatorom wystawy Stowarzyszeniu Awantura i Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy Gryfów Śląski. Burmistrz był również pozytywnie zaskoczony dużą frekwencją tego wieczoru. W międzyczasie udało się dotrzeć, spowolnionemu przez korki Konradowi Żurawskiemu z Jeleniej Góry.
Opowiedział on o fotografowaniu sportów motorowych i niepowtarzalności zdjęć wykonywanych podczas wyścigów. Przyznał, że jest on również kibicem, starającym się po prostu uwiecznić sport, który uwielbia. Fotoreportaże Konrada można odnaleźć na stronie internetowej Jelonka.com. Oprócz tego prowadzi on również koło fotograficzne „Kontrast” działające przy Kolegium Karkonoskim w Jeleniej Górze.
Wystawa spodobała się mieszkańcom. –Niesamowity klimat. Porażająca skromność młodych fotografików. Świetna propozycja alternatywy dla młodzieży, która nie wie, co ze sobą zrobić popołudniami – mówi osiemnasto letni Karol, jeden z gości wernisażu. Nadal istnieje szansa wyrobienia sobie własnego zdania na temat „Tysięcznej Sekundy”. Zdjęcia można oglądać w gryfowskim ratuszu do świąt Bożego Narodzenia.
dragu

[View with PicLens]

123►

Podczas dwóch majowych dni uczestnicy szkolenia odbywającego się w Bibliotece Publicznej mieli okazje zapoznać się z teorią fotografii, jak i wykonać własne zdjęcia, które następnie znalazły się na wystawie “Impresje znad Kwisy”.
Pierwszego dnia warsztatów Ilona Cichoń zapoznała uczestników z teorią fotografowania wody, pokazując albumy oraz opisując problematykę. Następnie udaliśmy się nad rzekę Kwisę, gdzie wiedza teoretyczna została wykorzystana do wykonania własnych zdjęć. Uczestnicy warsztatów zabrali się za temat w różnorodny sposób. Grupa fotografów z kółka fotograficznego działającego w M-GOK, wraz z Iloną Cichoń udała się nad jezioro. Druga grupa, pod przewodnictwem Justyny Grosel i Marty Niebieszczańskiej poszła nad rzekę Kwisę, aby właśnie ja uwiecznić na swoich zdjęciach.

Podczas pierwszego dnia pleneru oprócz zdjęć krajobrazowych powstały również portrety, na których bujna nadrzeczna przyroda  była tylko tłem dla fotografowanych modelek.
Drugi dzień warsztatów stał się okazją do zapoznania się z kamerą Obscura. Możliwości tego specyficznego aparatu zaprentowała Justyna Grosel i Małgorzata Michalik. Zdjęcia wykonane aparatem są bardzo specyficzne, dzięki czemu z bliskiej odległości można sfotografować np. bardzo duży budynek. Po zapoznaniu się z zasadą pracy kamery udaliśmy się w przemarsz po Gryfowie, fotografując architekturę naszego miasta. Po kilkugodzinnej wędrówce wróciliśmy do Biblioteki Publicznej, gdzie odbył się seans filmu biograficznego o pewnej ekscentrycznej fotografce. Drugi dzień warsztatów skończył się późnym wieczorem.
Następny tydzień był czasem na obróbkę wykonanych na warsztatach zdjęć, na potrzeby wystawy “Impresje znad Kwisy”. Gdy otrzymaliśmy fotografie okazało się, że jest ich mnóstwo. Spośród ponad 100 zdjęć wybrane zostało 40 najciekawszych, które ostatecznie zostały wywołane i znalazły się na wystawie. Niestety, nie zmieściły się zdjęcia wykonane kamerą Obscura. Jednak jak wspólnie zadecydowali uczestnicy warsztatów stanowią one doskonały materiał na kolejna wystawę, która odbędzie się w jak na razie nieokreślonym terminie.
Wernisaż wystawy “Impresje znad Kwisy” odbył się w pierwszy dzień Kwisonaliów. Na otwarciu było obecnych wielu znakomitych gości. Pojawili się przedstawiciele władz miast partnerskich oraz Gryfowa. Burmistrz Olgierd Poniźnik podziękował Ilonie Cichoń i Pawłowi Rubajowi za ciągłą prace na niwie artystycznej. Wystawę można oglądać do końca wakacji w holu naszego ratusza.

Zgromadzeni mieszkańcy gminy przed złożeniem podpisu mieli szansę dowiedzieć się więcej o akcji. Swoje poparcie zadeklarowała liczna grupa uczestników zabawy w Proszówce. Co cieszy, wystarczało kilka zdań wyjaśnienia, aby zdobyć przychylność dla pomysłu.

Organizacją zbiórki podczas Święta Ludowego zajął się Darek Wojciechowski. W akcji pomogli wolontariusze ze Stowarzyszenia Awantura – Mariusz Dragan, Michalina Skrzypczak i Agnieszka Barwińska. Po 5 godzinach akcji zebrano ponad 100 podpisów. Kolejna akcja w Gryfowie planowana jest na 5 czerwca, z okazji „DNIA BEZ TOREBEK FOLIOWYCH”.

[View with PicLens]

Od dłuższego czasu ludzie nie kombinowali nic w Fabryce. Do przedwczoraj, kiedy to zauważyłem, że przywożą swój sprzęt. W ich całej głupocie muszę im jedno przyznać – zabawy mają pierwsza klasa. Ucieszyłem się i wpadłem na rynek odwiedzić Pikantną. Pikantna bez zastanowienia zdecydowała się przyjść do mnie. Szczęśliwy popędziłem najciemniejszymi kanałami do mojego domu. Na miejscu spotkał mnie szok. Ludzie rozbierali moją chatę. To była cudowna śmieciowa willa w podpiwniczeniu Fabryki. Ci barbarzyńcy zabierali wszystko, pakowali do plastikowych toreb i wynosili do pobliskiego śmietnika. Nie mogłem nic poradzić. Co prawda udało mi się jednego z nich wystraszyć, ale wtedy zaczął we mnie rzucać jakimiś głazami i musiałem uciekać.

Gdy wróciłem zastałem zniszczoną posiadłość, barbarzyńcy wynieśli i wymietli dosłownie wszystko. Moje skrzętnie dobieranie meble z opakowań po herbacie, idealnie wyprofilowane łóżko z butelek, śpiżarnia z tonami smaczniutkich resztek – dorobek całego życia przepadł w przeciągu godziny. Najgorsze w tym wszystkim było to, że kolejnego dnia miała być impreza, a ja nie miałem odwagi powiedzieć Pikantnej, że jestem bankrutem.
Noc spędziłem na wędrówkach do pobliskiego śmietnika, starając się przenieść z powrotem do Fabryki chociaż cześć utraconych przedmiotów. Nie było to jednak proste. Udało mi się przytaszczyć jedynie łóżko, w którym nad ranem zasnąłem podłamany.

Gdy się obudziłem postanowiłem wszystko odwołać. Poszedłem do znajomych z kanału obok. Powiedzieli, że i tak wpadną i jak nie mam gdzie mieszkać, to tymczasowo mogę u nich. Jak to mówią: „prawdziwe szczury poznaje się w biedzie”. Podziękowałem im, jednak powiedziałem, że sam dam jakoś radę. Następnie wybrałem się na rynek, powiadomić o sytuacji Pikantną. Powiedziała, że mimo wszystko wpadnie wieczorem i zrobi mi małą niespodziankę. Podbudowany wróciłem do Fabryki i z niecierpliwością oczekiwałem zmroku.

Najpierw wpadły szczury z kanału obok, przyniosły świetny, lekko zzieleniały serek i piwko które znalazły po drodze. Pikantna trochę się spóźniła. Przyturlała ze sobą prawie pełną butelkę Tequili. Nie chciała powiedzieć skąd to wzięła.
Zajęliśmy się konsumpcją sera. Wtedy zauważyłem, że okruszki przylepiają się do wąsika Pikantnej. Wyglądała uroczo podczas podgryzania serka. Następnie zajęliśmy się rozpracowaniem piwka przytaszczonego przez chłopaków z kanału. Pokazałem, że nie na darmo nazywają mnie Przegryz i wygryzłem w puszce po dziurce do picia dla każdego. Tequile od Pikantnej postanowiliśmy zostawić na trochę później, a tymczasem wskoczyliśmy w wentylację i uderzyliśmy na górę zobaczyć, co ci głupi ludzie wyczyniają na parkiecie.

Była 21:30 i było jeszcze dosyć pusto. Nie zastanawiając się zbytnio wyszliśmy na parkiet trochę się pogibać. Pikantna wybrała ciemne miejsce w rogu sali. Chłopaki z kanału jeszcze nie do końca mieli nastrój do baletów, więc dołączyłem do szczurzycy, nie zważająć na ich smutne ryje. Tańczyliśmy z 5 minut, gdy jedna z ludzkich samic zaczęła piszczeć i wydzierać się: „Tu są myszy!” Złapałem Pikantną i szybko wróciliśmy do wentylacji. Denerwujące jest, że wołają na nas myszy. Ignoranci. Wróciliśmy z powrotem do mojej miejscówki i zajęliśmy się Tequilą.

Gdy skończyliśmy wybiła 22:30, czyli czas oficjalnego początku imprezy. Wróciliśmy na salę, były małe problemy w dotarciu z powodu kanalarzy – ich nastrój zmienił się na typowo imprezowy, a przy okazji mocno opóźniający dotarcie. Po wejściu na salę zaproponowałem schowanie się pod sceną. Pomysł spodobał się moim kompanom i już chwilę później nad nami zaczął grać DJ Miśek. Wyjrzałem spod sceny, żeby zobaczyć, co wyczyniają ludzie. Było ich całkiem sporo i bujali się dziwacznie pod sceną. Żal było patrzeć, aż by się chciało nauczyć ich paru stylowych szczurzych ruchów. Miśek grał do 24:00 prezentując dobrze znane kawałki. Pikantna była wniebowzięta. Tuż przed zmianą DJ’a pod scenę wpadło kilka znajomych szczurzyc ze stacji kolejowej. Na pyskach chłopaków z kanałów pojawiły się wyraźne uśmiechy.
Tymczasem na górze rozpoczął grać DJ Claudyny. Zrobiło się głośniej i ciężej, w porównaniu z występem Miśka. Z Pikantną nie zawsze potrafiliśmy się odnaleźć przy tych rytmach. Najgorszy był jednak chwilami nadmierny hałas muzyki.

Około 1:00 znów wyjrzałem co robią ludzie. Było ich około 90-ciu i nadal dziwacznie się bujali.

Na scenie ponownie zjawił się Miśek. Jego muzyka była doskonałą sposobnością, aby pobujać się z Pikantna. Bawiliśmy się świetnie jeszcze przez godzinę. Potem ziomki z kanałów zaproponowały nam wypad do siebie na kolejna porcje pysznego serka. Podpita Pikantna zaproponowała, żebyśmy wyszli z przytupem, przebiegając przez calą salę. Wszyscy się uśmialiśmy i przystaliśmy na tę propozycję. Wybiegliśmy gromadą na parkiet powodując niezły popłoch wśród ludzi. Tym razem krzyczeli prawidłowo – „Szczury! Szczury!” Pobiegaliśmy trochę po sali robiąc niezłą trzodę, a gdy uchyliły się drzwi wyjściowe wybiegliśmy na zewnątrz. W doskonałych humorach udaliśmy się do kanału.

Następnego dnia wszyscy razem wróciliśmy do Fabryki poszukać gadżetów do mojego starego-nowego domu. Ludzie to straszni syfiarze, dzięki temu udało się nam skompletować część wyposażenia i zapełnić moją nową śpiżarnię. Następnie pożegnałem się z kanalarzami i szczurzycami ze stacji. Pikantna poszła do mnie, a nasz wspólny after trwał jeszcze do wieczoru.

dragu

[View with PicLens]

123►

Fajcia

[View with PicLens]

12►

Witam szanownych organizatorów Fabryki Rapu. Pan Staszek kłania się po raz kolejny. Nie będę owijał w bawełnę. Znowuż wybrałem się na imprezę do Fabryki. Po tych całych Krzykach byliśmy tak zauroczeni klimatem potańcówki, że chcieliśmy od razu wbijać na kolejną. Helka codziennie po drodze do Biedronki plakatów wypatrywała. Niestety, o imprezie ani widu, ani słychu. Córka sąsiadki powiedziała: „panie, oni te imprezy to w Internecie reklamują”. My to nawet tego całego komputera nie mamy. Straciłem nadzieję na kolejne harce na potańcówce. Helka po jakimś czasie przestała rozglądać się po mieście za plakatami.

Wtedy przyjechała do nas Mariolka ze swoim mężem Rafałem. Kochany chłopak, ma czarne BMW, takie ładne łańcuszki nosi na szyi, a Mariolka mówi, że nawet nigdy jej uderzyć nie chciał. Jak się okazało, jedynaczka przyjechała z radosną nowiną: już niedługo będę dziadkiem. Pogratulowałem Rafałowi szczęścia. Helka ucieszona z obecności Mariolki wystawiła na stół wodę mineralną i sok. Ja, jako głowa rodziny polałem po jednej szklaneczce. No i tak sobie zaczęliśmy tę wodę popijać.

Po którejś z kolei szklance wszystkim zrobiło się bardzo ciepło i Helka okno uchyliła. Wtedy żywą dyskusję przerwała Mariolka, której wydawało się, że słyszy jakąś muzykę. Pobiegła do okna i zaczęła nasłuchiwać. Ja z Rafałem zaczęliśmy się śmiać, że pewniakiem jakiegoś przejeżdżającego Mercedesa usłyszała to i pobiegła. Wtedy Mariolka nas zawołała, żebyśmy sami posłuchali. Rafał, trochę chwiejnym krokiem podszedł do okna i zaczął nasłuchiwać. Powiedział: „Szwagier, tam kurna jest niezła jazda”. Nie wiedziałem za bardzo o co mu chodzi, jednak przyznałem mu rację. Helka popatrzyła na mnie takim samym wzrokiem jak tamtego wieczoru, gdy tańczyłem przed nią w gumiakach kazaczoka. Powiedziałem Rafałowi, że trza tam iść, bo tam to potańcówki są najlepsze w okolicy. Nie musiałem długo namawiać szwagra. Wskoczył w swoje wypicowane srebrne adidaski, ja wziąłem Helę pod pachę i ruszyliśmy. Przeszliśmy połowę drogi gdy zorientowaliśmy się, że Mariolka w domu została. Zięć powiedział żebyśmy po nią poszli, a my znajdziemy go na potańcówce. Poszliśmy z matką z powrotem do domu. Mariolka leżała na kanapie i najwyraźniej smacznie spała. Nie udało się nam jej obudzić. Łyknęliśmy z Helką po szklaneczce i poszliśmy na imprezę.

Przed wejściem spotkała nas niespodzianka. Kafar z napisem „Organizator” powiedział, że wejście kosztuje 7 zł. Helka wyciągnęła portmonetkę i zapłaciła. Przy wejściu chcieli nas jakimś czarnym mazakiem zaznaczać, i tu chciałbym złożyć skargę na organizatorów, bo co to ma być?

Fabryka wyglądała inaczej niż ostatnio. Światła jakieś inne, ludzie też jacyś tacy nie ci sami co wtedy. Jakoś nie mogłem się w tym wszystkim odnaleźć. Na szczęście Helka wyglądała tak samo jak podczas poprzedniego disko.
Na scenę wyszli chłopaki w spodniach jak worki na ziemniaki. Halina powiedziała, że to hiphopowcy i że ona w telewizji takich widziała, i że przystojni tacy, i ona se chce popatrzeć. Powiedziałem jej, że idę poszukać Rafała, ale Helka nie zwracała już na mnie uwagi.

Nie zajęło mi wiele czasu odnalezienie zięcia. Palił papierosa i był strasznie niezadowolony z potupajki. Jak mu powiedziałem, że Mariolka w domu została to stwierdził, że idzie do domu bo myślał, że to będą dobre technobalety, a tu ani jazdy żadnej, a co dopiero myśleć o wiksie. Nie za bardzo wiedziałem o co Rafałowi chodzi, ale przyznałem mu rację i wysłałem do domu do śpiącej Mariolki.
My z Helą pobalowaliśmy tej nocy ostro. Muzyka była jakaś taka inna niż ostatnio. Helce jednak podobało się to o wiele bardziej niż ostatnio. Sie bujała na parkiecie, a ja starałem się jej kroku dotrzymać. Łatwo nie było, bo to szwarne dziewcze. Po koncertach raperskich dowiedziałem się, że za chwilę szykuje się jakaś bijatyka. Trochę się przestraszyłem, że jeszcze w mordę trza będzie komuś dać i powiedziałem Helce, że trza uważać. Hela powiedziała mi, żem stary i głupi cep, bo chłopaki będą się bić na tańce wygibańce. Zrozumiałem dopiero jak zobaczyłem. Tancerze podzielili się na dwie ekipy i zaczęli wywijać. No działo się niesamowicie. Na głowach się kręcili i robili takie pirłety, że co chwilę się za głowę z wrażenia łapałem. Helka szczególnie kibicowała chłopakom z Gryfowa, a ja jej wtórowałem. Myślałem nawet przez chwilę, coby wyskoczyć i kazaczoka im pokazać, jednak trema mnie zeżarła. Tańce wygibańce trwały dość długo, aż w końcu publiczność wyłoniła zwycięzców. Po mordzie nikt nie dostał. Trochę w sumie szkoda, ale co poradzić. Potem przetańczyliśmy z Helką do samiutkiego końca imprezy. Znów czuliśmy się jakbyśmy mieli po 20 lat. Dziękujemy organizatorom i mamy nadzieję, że zrobicie jakąś fajną imprezę. Rafał mówi, że chętnie podpowie jakich muzykantów można by sprowadzić.

Dziękujemy za relację i podpowiedź. Co do gustu Rafała mamy jednak pewne obawy. Być może kiedyś skorzystamy, aczkolwiek nie gwarantujemy.

Pierwsza czysto rapowa impreza w Fabryce okazała się bardzo udana. Ekipa b-boys z Piechowic uznała ją nawet za najlepszą na jakiej kiedykolwiek była. Miło słyszeć to od kogoś, kto w niejednym tego typu wydarzeniu uczestniczył. Ludzie z Gryfowa i okolic również bawili się, jak to bywa w Fabryce, świetnie.

Tego wieczoru odbyły się 4 koncerty hip hopowe, oraz bitwa breakdancerów. Jako pierwsi wystąpili Szmitu i Sachu z gryfowsko-lubańskiego składu WTS. Był to jeden z pierwszych koncertów w historii ich zespołu, co było słychać. Następnie pojawili się kolesie z Lubańskiego OPL. Brzmieniowo wypadli najlepiej, przy okazji gromadząc ludzi pod sceną. Po nich do akcji wkroczył MC Kriss, podbijając nieco atmosferę. Hardkorowe teksty i dobre bity okazały się połączeniem, które jeszcze bardziej ożywiło publiczność. Ostatnią formacją, która pojawiła się na scenie było Ann Romith w składzie z Jurmenem, Rybsonem i Majki Majkiem. Chwilami chłopakom brakowało tchu, gubiły się również słowa tekstów, jednak publiczność skandująca “Ann Romith” okazała się głównym wyznacznikiem klimatu tego koncertu – czytaj: Ann dało radę. Tyle dodałbym do relacji pana Staszka, któremu dziękujemy za kolejne odwiedziny.

dragu

[View with PicLens]

12►